Αντιγράφω από άρθρο της Βίβιαν Στεργίου, Μια «κανονική» ευρωπαϊκή χώρα, Καθημερινή, 3/9/25.
Κάποια στιγμή τον Αύγουστο ανήρτησα στον προσωπικό μου λογαριασμό στο Ιnstagram ένα βίντεο κάποιων δευτερολέπτων κάπου στα σύνορα της Τσεχίας. Είχε βροχή και -όπως πάντα- πήγαινα με τα μέσα μαζικής μεταφοράς έχοντας καταβάλει ένα μάλλον μικρό αντίτιμο. Μια χρήστρια του διαδικτύου μού έγραψε: αυτό θεωρώ πολιτισμό, να μπορείς να πας με το τρένο ή το λεωφορείο από τη μία χώρα στην άλλη, να είναι ασφαλή και ανθρώπινα και να βλέπεις πόλεις.(.) Διαβάζοντας την πρόσφατη έρευνα του Ευρωβαρόμετρου (Ανοιξη 2025, Ερευνα Για Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) επιχειρώ ερμηνείες που, φυσικά, είναι επηρεασμένες απ’ τις επιθυμίες μου. Μπορεί, όμως, να έχουν και κάποιον κόκκο αλήθειας μέσα. Η συντριπτική πλειονότητα των Ευρωπαίων προκρίνει μια ενωμένη Ευρώπη που αντιμετωπίζει με συνέπεια τις διεθνείς προκλήσεις. Εννέα στους 10, λοιπόν, θέλουν ενότητα.
Μα η συμπαθής δημοσιογράφος θέτει και το ερώτημα «Πως σχετίζεται αυτό το εύρημα με τις προσπάθειες των ακροδεξιών» να προωθήσουν τη διάλυση. Επίσης, πώς πρέπει να αντιδράσουν οι πολίτες που θέλουν την ενότητα. Μετά εξετάζει και τη γενική άποψη στην Ελλάδα.
Αυτοκριτική φαίνεται να περιμένουν οι Ελληνες και από τους εγχώριους πολιτικούς. Ερωτώμενοι στο πλαίσιο της έρευνας του Ευρωβαρόμετρου, οι Ελληνες είπαν, σε ποσοστό 96%, πως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να διαθέτει τα απαιτούμενα μέσα, για να ελέγχει τη διαχείριση των ευρωπαϊκών πόρων. Με απλά λόγια οι Ελληνες μπούχτισαν με τη διαφθορά. Θέλουν ένα ευνομούμενο κράτος όπου οι πόροι διατίθενται για τη δημιουργία (αληθινών) θέσεων εργασίας. Θέλουν διαφάνεια, δικαστήρια που λειτουργούν και εισαγγελείς που ελέγχουν αυτούς που κλέβουν από το δημόσιο ταμείο.
Προφανώς, οι Ελληνες φαίνεται να εμπιστεύονται τα όργανα της Ενωσης περισσότερο από τα εγχώρια σε ό,τι αφορά την επιβολή της νομιμότητας. Αυτό έρχεται μετά τις αποκαλύψεις για μια σειρά από σκάνδαλα που προκαλούν αποστροφή, αν όχι την απόφαση να μεταναστεύσει κανείς. Πόσο να ανεχτείς την αφαίρεση πόρων απ’ όσους εργάζονται και παράγουν και τη μεταβίβασή τους σε αυλοκόλακες της εξουσίας; Μάλλον οι περισσότεροι Ελληνες θέλουν μία χώρα όπου βρίσκεις δουλειά, γιατί ξέρεις να κάνεις μια δουλειά, όχι γιατί ψηφίζεις όπως σου υποδεικνύεται.
Μετά θίγει το θέμα της αισχροκέρδειας.
Ενα 49% των Ελλήνων λέει πως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα έπρεπε να ασχολείται με την ενίσχυση της απασχόλησης, ενώ το ίδιο (τεράστιο) ποσοστό αγωνιά για το κόστος ζωής, καθώς η στεγαστική κρίση ρουφάει σχεδόν το μισό εισόδημα.(.…) Αρκεί να μπει κανείς στα σουπερμάρκετ άλλων χωρών να δει την ποικιλία και τις τιμές. Ενα 19% των Ελλήνων θα ήθελε καλύτερη προστασία των καταναλωτών και απ’ όλ’ αυτά υπονοείται πως οι Ελληνες θα ήθελαν να λειτουργούν καλύτερα οι Ανεξάρτητες Αρχές, που υποτίθεται πως βάζουν τάξη στην αγορά ενέργειας και τροφίμων.
Και ολοκληρώνει το άρθρο με μια πολύ κατανοητή επισήμανση:
Αυτή η σπάταλη διαχείριση ιδιωτικών και κρατικών πόρων είναι προκλητική, αν όχι ανίερη. Οι πόροι πέφτουν μες στη μαύρη τρύπα του πλουτισμού κομματικών στελεχών που μας ασκούν τη μίζερη εξουσία τους σαν τοπάρχες, δημοσιοσχεσίτες, μεσάζοντες, μετακλητοί, γενικοί γραμματείς, υπεύθυνες διεύθυνσης τάδε κ.λπ. κ.λπ. Ενας σωρός από λέξεις για να μην πούμε «ντροπή».
