Εκείνα όλα τα φεγγοβολήματα πέρασαν, έσβησαν στη σκόνη ερειπίων από έρωτες κι όνειρα.
Γιατί περιμένεις να πονέσεις, ενώ δεν σου αρέσει καθόλου ο πόνος;
Και μάλιστα βαθιά; Και μάλιστα επαναληπτικά;
Γιατί πρέπει να πονέσεις προτού αλλάξεις την κακιά, τη βλαβερή συνήθεια;
Σίγουρα, κάθε αλλαγή είναι φοβιστική. Μα μήπως μένοντας με τις παλιές συνήθειες είναι καλύτερα; Και ούτως ή άλλως δεν έρχονται αλλαγές, έστω κι αν δεν τις ζήτησες, μόνο με τη διαδοχή των εποχών και των καιρών;
Κι εσύ μεγάλωσες, όπως εγώ, όπως κάθε άλλο άτομο. Κι εσύ ενηλικιώθηκες και τώρα κουβαλάς φορτία διασκέδασης κι επιτευγμάτων, μα και φορτία ματαιωμένων επιτυχιών και απολαύσεων.
Ήθελες κι εσύ να είσαι το τέλειο παιδί, τέλειο πλάσμα ποθητό στην εφηβεία, τέλειο και στην αποφοίτηση με όλα τα πτυχία.
Φιλίες και άλλες σχέσεις που δεν επρόκειτο ποτέ να σπάσουν. Βραδιές με θορυβώδεις μουσικές και δυνατά κοκτέιλ, βαριές με βλάστηση ερωτισμού που έμοιαζαν να υπόσχονται αιώνια ευτυχία.
Εκείνα όλα τα φεγγοβολήματα πέρασαν, έσβησαν στη σκόνη ερειπίων από έρωτες κι όνειρα, και ωρίμασες στη βαρετή ρουτίνα της ευκατάστατης ζωής.
Γνώθι σ’αυτόν… Παν μέτρον άριστον…
Τα παλαιά διδάγματα παραμερίστηκαν, απαξιώθηκαν μα δεν εξαφανίστηκαν.
Κοίτα να μάθεις από αυτά κι έτσι θα λιγοστέψει ο πόνος αλλαγής.
