«Δεν το γνωρίζω, αλλά είμαι σίγουρος ότι όλα έγιναν με καλή πρόθεση.»
Ευτυχώς για τον Κυριάκο Μητσοτάκη που ο Αλέξης Τσίπρας επανέρχεται στην ενεργό πολιτική με όλη τη δριμύτητα που εκδηλώνεται στο βιβλίο του Ιθάκη(2025). Έτσι οι σχολιαστές θα κάνουν συγκρίσεις ευνοϊκές για τον νυν πρωθυπουργό και θα ασχολούνται με τα παρατράγουδα της Αριστεράς που δεν εννοεί να λογικευθεί και να πάψει να κατακερματίζεται.
Είναι πεποίθησή μου πως ο κ. Μητσοτάκης, πρώην φιλελεύθερος ή κεντροδεξιός, έχει αφεθεί πλέον στον τσιπρισμό του: είναι πια ώριμος τσιπριστής δίχως την ασυναρτησία του κ. Τσίπρα. Σήμερα θα μείνω μόνο με μερικές από τις κωλοτούμπες της κυβέρνησής του- που είναι ένα γενναίο γνώρισμα του τσιπρισμού. (Για τα γεγονότα δανείστηκα από τον Πάσχο Μανδραβέλη της Καθημερινής.)
Ακόμη και πολλοί ένθερμοι υποστηρικτές της κυβέρνησης έγραφαν ότι η τροπολογία για τον Αγνωστο Στρατιώτη δεν πρόκειται να εφαρμοστεί… Δεν είναι η πρώτη απόφαση του Κοινοβουλίου που ψηφίζεται για να μην εφαρμοστεί. Ετσι κι αλλιώς, υπάρχει ήδη νόμος που απαγορεύει την «τοιχο-πεζοδρομιο-γραφία» καθ’ άπασα την επικράτεια και ο οποίος φυσικά δεν εφαρμόζεται ούτε στο μνημείο ούτε πουθενά. Τελικά ήρθε σε 48 ώρες η κυβέρνηση μέσω ΥΕΘΑ να αναλαμβάνει (και) την προστασία του Μνημείου, αλλά περάσαμε στο ότι η προστασία παραμένει στην ΕΛ.ΑΣ., ενώ ο καθαρισμός έγινε… αρμοδιότητα του καιρού!
Μετά, είχαμε το ταχύτατο και άκαιρο μπάζωμα του χώρου που έγινε για προεκλογικούς λόγους· το θάψιμο από τη Βουλή της δικογραφίας για τη μη υλοποίηση της σύμβασης 717 που είχε ζητήσει η Ευρωπαία εισαγγελέας· την εξεταστική-παρωδία, που κατά τον πρωθυπουργό «δεν ήταν η καλύτερη στιγμή του Κοινοβουλίου». Εδώ, από το «λυπάμαι και οργίζομαι όταν κάποιοι μιλάνε για μπάζωμα» (Κυριάκος Μητσοτάκης, 12.3.2024) περάσαμε στο «αν πάρθηκαν επιχειρησιακές αποφάσεις (…) δεν το γνωρίζω, αλλά είμαι σίγουρος ότι όλα έγιναν με καλή πρόθεση» (Κυριάκος Μητσοτάκης, 29.1.2025), καταλήξαμε στην παραπομπή-εξπρές του Χρήστου Τριαντόπουλου χωρίς η (δήθεν) προανακριτική της Βουλής να εξετάσει το βάσιμο των κατηγοριών ή αν υπήρχαν «καλές προθέσεις».
Είναι και η ορθή διαδικασία, που θα έπρεπε να προβλέπει το Σύνταγμα και φυσικά δεν εφαρμόστηκε στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ. Ομως, ξεχνώντας τη συνταγματική ανορθογραφία, από την οργή για τη λέξη «μπάζωμα» μέχρι την παραπομπή-εξπρές ενός υπουργού για το μπάζωμα υπάρχει τεράστια απόσταση. Εδώ, όπως ξέρετε, σημαντικοί μάρτυρες αρνούνται να παρουσιαστούν και, φυσικά, εμπλεκόμενα πρωτοκλασάτα στελέχη εξαιρέθηκαν και από την προανακριτική, έστω και αν ονομάστηκαν από την Εισαγγελέα της ΕΕ.
Μετά είχαμε το αίτημα του απεργού πείνας Πάνου Ρούτσι. Από το δεν μπορεί να γίνει για κανένα λόγο εκταφή, περάσαμε στην εκταφή μόνο για ταυτοποίηση και όχι για τοξικολογικές εξετάσεις και καταλήξαμε στην εκταφή και για ταυτοποίηση και για τοξικολογικές εξετάσεις.
Δεν είναι οι μόνες κυβιστήσεις, μα αυτά αρκούν για σήμερα.
