Το μίσος για τον αντίπαλο αναδεικνύεται σε απαραίτητο προσόν, ενώ η έλλειψή του γίνεται λόγος απομάκρυνσης στελεχών.
(Το άρθρο βασίζεται σε ορισμένες επισημάνσεις του Άρη Αλεξανδρή – Καθημερινή 28/10/25).
Η διαχειριστική γραφειοκρατικοποίηση του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη – από την πλευρά της κυβέρνησης και του υπουργείου Εθνικής Αμυνας ο ανταγωνισμός έχει χαρακτήρα εσωκομματικής κόντρας. Ο Δήμος Αθηναίων ποιον ακριβώς ανταγωνίζεται; Τον εαυτό του; Τώρα που το έργο της καθαριότητας περνάει στα χέρια ιδιώτη θυμήθηκε να αντιδράσει ο Δούκας, και μάλιστα με προσφυγή στη Δικαιοσύνη; Ποιο είναι το ζητούμενο του δημάρχου τελικά; Να καθαρίζει ο Δήμος ό,τι δεν καθάριζε έως τώρα ή να διασφαλιστεί ότι δεν θα καθαρίζει κανείς;
Η σύγχυση δεν είναι μόνο του Δούκα· αφορά ολόκληρο το φάσμα της (Κεντρο)αριστεράς.
Παραιτήθηκε ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Νίκου Ανδρουλάκη – όχι επειδή αποδείχτηκε κακός στη δουλειά του, αλλά επειδή αποδείχτηκε πως υπήρξε μητσοτακικός. Ή, μάλλον, ούτε καν μητσοτακικός· απλώς υποστηρικτικός προς κάποιες από τις θέσεις του πρωθυπουργού στο παρελθόν, όπως ήταν η αντιμετώπιση της βίας στα πανεπιστήμια.
Οταν όμως η ιδεολογική ταυτότητα ενός κόμματος καταλήγει να συνίσταται στον αντιμητσοτακισμό του, εύλογα. Εξετάστε και τον Σύριζα!
Ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού εξάντλησε χωρίς επιτυχία την τυφλή στρατηγική του «αντί», πλέον ψάχνει τη σωτηρία του στο εξίσου τυφλό «υπέρ». Υπέρ Τσίπρα κι ας εγκατέλειψε ο Τσίπρας το κόμμα. Υπέρ Τσίπρα κι ας είχε αφήσει το κόμμα στην τύχη του πριν καν το εγκαταλείψει. Υπέρ Τσίπρα κι ας σχεδιάζει το μέλλον του μακριά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το αξιολύπητο θέαμα ενός κόμματος εξουσίας που κυνηγάει έναν ηττημένο πολιτικό, δεν εξηγείται μόνο με όρους πολιτικού συμφέροντος, αλλά και με υπαρξιακούς: δεν λείπει μόνο η ελπίδα από τον «ατσιπρικό» ΣΥΡΙΖΑ· του λείπει το περιεχόμενο.
Ενώ ο ίδιος ο Βορίδης κατόρθωσε να απομυθοποιήσει τις ακροδεξιές του καταβολές και εν μέρει να τις αναθεωρήσει, οι αντίπαλοί του από το άλλο άκρο δεν χώνεψαν ποτέ τη μερική μεταστροφή του. Ακροδεξιό τον γνώρισαν, ακροδεξιό τον φαντασιώνονται. Οι κουκουλοφόροι που του επιτέθηκαν στο Ηράκλειο εκφράζουν την εμμονή του χώρου τους με το παρελθόν. Οι εχθροί τους είναι σαν τη σκέψη τους: αμετάβλητοι.
(Εκθέτει όμως ο προπηλακισμός ανεπανόρθωτα και την κυβέρνηση: η δυνατότητα των κουκουλοφόρων να δρουν ανενόχλητοι είναι προϊόν της δικής της απροθυμίας να επιβάλει τον νόμο σε όσους τον αντιπαθούν· προδίδει την εμμονική ανάγκη της να τα έχει καλά με όλους, με αποτέλεσμα να δυσαρεστεί τους πάντες.)
