Επανέρχομαι στην Επιστολή του καθηγητή την οποία δημοσίευσε σε συνέχειες στην Καθημερινή ο Ανδρέας Δρυμιώτης. Η κατάσταση είναι απίστευτα φριχτή.
Μαθητές περιφέρονται παντού όλες τις ώρες και μπαινοβγαίνουν στο σχολείο, μιας και η πόρτα δεν κλείνει ποτέ. Την ώρα του μαθήματος μπορεί να ακουστούν έντονες συντονισμένες κραυγές και να γίνει κάποιο φιλικό “ντου” από μερίδα μαθητών σε κάποιο άλλο τμήμα. Ο τρόπος επικοινωνίας τόσο μεταξύ των μαθητών αλλά και τόσο απέναντι στους καθηγητές μπορεί στην καλύτερη περίπτωση να αξιολογηθεί ως “αγενής”.
Τα κινητά είναι σε διαρκή λειτουργία μέσα – έξω από τις τάξεις, τραβώντας βίντεο και τροφοδοτώντας το τικ-τοκ με “κατορθώματα” από την εξουσία που έχουν επιβάλει οι πλέον παραβατικοί στον σχολικό χώρο, παράδειγμα για άλλους μαθητές άλλων σχολείων.
Ούτε λίγο ούτε πολύ θυμίζει περισσότερο σχολική δομή υπό μόνιμη μαθητική κατάληψη. Ακόμα όμως κι αν δεν τα προσέξεις όλα αυτά, οι ίδιοι οι μαθητές σου ξεκαθαρίζουν από την αρχή ποιος κάνει κουμάντο εκεί μέσα και ποια είναι τα δικά σου καθήκοντα και υποχρεώσεις, αν θέλεις να επιβιώσεις στο βασίλειό τους.
Ως καινούργιος, λοιπόν, έπρεπε να μου “σπάσει ο τσαμπουκάς εξ αρχής” και να καταλάβω πού βρίσκομαι. Ετσι, κατά την πρώτη εμφάνισή μου στο μοναδικό τμήμα Α΄ τάξης αντιμετώπισα μια συνεννοημένα εξωφρενική κατάσταση. Μαθήτριες, εκ περιτροπής, έρχονταν και κάθονταν στην έδρα, βάζαν τα πόδια τους πάνω στα θρανία, όλοι άλλαζαν θέσεις, η πόρτα ανοιγόκλεινε συνεχώς και κοπανιόταν με δύναμη, κόσμος μπαινόβγαινε, φωνές, ουρλιαχτά και κινητά.Μετά από κάποια ώρα αποτυχημένων προσπαθειών διά της επίκλησης στο φιλότιμο, να θυμίσει το περιβάλλον λίγο σχολική τάξη, άρχισα να δίνω ωριαίες αποβολές, συνολικά σε 5 άτομα, κυρίως γιατί επέμεναν να έχουν τα κινητά τους ανοιχτά μέσα στο μάθημα, παρά τις συνεχείς παρακλήσεις μου.
Πώς [τέτοιοι μαθητές] έφτασαν στην Β΄ Λυκείου;
Μια παιδαγωγική επιτροπή, παρουσία εισαγγελέα, να ελέγξει δειγματοληπτικά, το γνωστικό επίπεδο των μαθητών του ΕΠΑΛ στα εξής στοιχειώδη: Ανάγνωση και κατανόηση απλού κειμένου με γραπτές δομημένες απαντήσεις σε συγκεκριμένες ερωτήσεις. Απλές πράξεις (προσθαφαιρέσεις, πολλαπλασιασμό) με τριψήφιους αριθμούς, και πρόσθεση – πολλαπλασιασμό κλασμάτων αλλά χωρίς τη χρήση κινητού τηλεφώνου. Οχι διαιρέσεις. Οχι ερωτήσεις φυσικής, χημείας, ιστορίας, βιολογίας και γεωγραφίας. Απλώς αυτά….
Να ανοιχτούν οι φάκελοι με τα διαγωνίσματα και τις εξετάσεις τους από το Γυμνάσιο, για να μην πω από το δημοτικό. Να δούμε πόσος φόβος και πόση παραίτηση από πλευράς εκπαιδευτικών κρύβεται τελικά σε αυτή την πορεία.
[Έ]να σχετικό ανέκδοτο. Επιθεωρητής παρακολουθεί το μάθημα των θρησκευτικών σε κάποιο σχολείο. Ρωτάει, λοιπόν, κάποιον μαθητή: “Πες μου, παιδί μου, ποιος γκρέμισε τα τείχη της Ιεριχούς;”. Εντρομος ο Γιαννάκης απαντά: “Δεν το έκανα εγώ, κύριε, και δεν ξέρω ποιος το έκανε”. Ο επιθεωρητής πάει στον Διευθυντή του σχολείου και του εξιστορεί το συμβάν. Τότε ο Διευθυντής τού λέει: “Γνωρίζω τον Γιαννάκη και την οικογένειά του. Είναι καλό παιδί και δεν λέει ψέματα. Αφού λέει ότι δεν το έκανε αυτός πρέπει να τον πιστέψουμε”. Ο επιθεωρητής επιστρέφει στη βάση του και συναντά τον υπεύθυνο για την εκπαίδευση στην Περιφέρεια. Αφού του περιγράφει το τι συνέβη στο τάδε σχολείο, ο υπεύθυνος του δίνει τη χαριστική βολή: “Τι κάθεσαι και χολοσκάς. Θα πάρουμε τρεις προσφορές και ο μειοδότης θα τα ξαναχτίσει”.
Ανέκδοτο είναι αυτό, αλλά αν παρακολουθήσετε τα παιχνίδια γνώσεων, που αφθονούν στην ελληνική τηλεόραση, θα διαπιστώσετε ότι οι γνώσεις των νέων ανθρώπων είναι πραγματικά απαράδεκτες.
Η ιστορικός Μαρία Ευθυμίου το διατύπωσε επιγραμματικά: “Ο απόφοιτος δημοτικού πριν από 40 χρόνια ήξερε περισσότερα από τους αποφοίτους σήμερα”.
