1. Στη Σανσκριτική του Śaṅkara είναι nāma-rūpa. Αλλά προστίθεται σε πολλά σημεία στα κείμενα Ουπανισάδων και στη διδασκαλία του Σάνκαρα και το Karma (ή Kriyā «λειτουργία, έργο, δράση»). Έτσι έχουμε την τριάδα όνομα–σχήμα–έργο (ή ονομασία–μορφή–λειτουργία/δράση). Συχνά όμως ο Σάνκαρα και άλλα κείμενα Ουπανισάδων αρκούνται στα δυο πρώτα στοιχεία nāma-rūpa.
Στη Μεγάλη του Δάσους Ουπ. (Bṛhadāraṇyaka), 1.6.1, trayaṃ vā idaṃ nāma-rūpa-karma: «Αυτός [ο κόσμος σαφώς [είναι] μια τριάδα – ονομασία, μορφή, λειτουργία.» Και ο Σάνκαρα σχολιάζει: «Αυτό το διαφοροποιημένο [Σύμπαν] που εισάγεται ως θέμα από την άγνοια/παρανόηση και χαρακτηρίζεται από στόχους και μέσα επίτευξης (sādhya–sādhana) έχει ως αποτέλεσμα την επίτευξη ταύτισης με τη ζωτική-ενέργεια. Φθάνει επίσης [όποιος εμπλέκεται σε αυτό] ως την πρότερη κατάσταση που λέγεται αδιαφοροποίητη [που είναι] όπως ο σπόρος του δέντρου: σε αυτό συνίσταται όλη αυτή η τριάδα: ονομασία-μορφή-λειτουργία που όμως δεν είναι ο Εαυτός (ātman). Δεν είναι ο Εαυτός που είναι το Μπράχμαν Απόλυτο (brahman) παρόν και άμεσο.» Με άλλα λόγια δεν φθάνει το άτομο στη συνειδητοποίηση του αληθινού Εαυτού που είναι ο Εαυτός του Σύμπαντος, καθώς επιδίδεται στην υλοποίηση φιλοδοξιών στα εγκόσμια (και όχι στην πνευματική ανάπτυξη).
2. Νωρίτερα, στα εισαγωγικά σχόλια ο Σάνκαρα έχει διευκρινίσει:
«Αυτό [το Σύμπαν] συνίσταται στα τρία – όνομα, σχήμα, έργο (1.6.1). Το εκδηλωμένο αποτέλεσμα όλων των έργων είναι μόνο η εκδηλωμένη σφαίρα [του saṃsāra: κύκλος επαναγεννήσεων.] Αυτή η τριάδα ήταν ανεκδήλωτη [φυσικά] πριν την εκδήλωση. Το ανεκδήλωτο, πάλι, εκδηλώνεται ως αποτέλεσμα της επίδρασης της δράσης των όντων [που γίνεται σπερματικό αίτιο] όπως το δέντρο βλασταίνει από τον σπόρο του. Αυτή δε η σφαίρα του σανσάρα (= αλυσίδα ενσωματώσεων), εκδηλωμένος και ανεκδήλωτος όντως και υλικός και άυλος και τα εντυπώματά τους ανήκει στην άγνοια και υπερεπιβάλλεται από αυτήν πάνω στον Εαυτό ως δράση, μέσο και αποτέλεσμα σαν να είναι ίδια με τον Εαυτό – που δεν είναι διαφορετικός από την τριάδα ονομασία-μορφή-λειτουργία, ενιαίος δίχως τίποτ’ άλλο, πάντα εκ φύσεως αγνός, άγρυπνος, ελεύθερος.»
3. Προσέξτε πως εδώ ο Σάνκαρα (διαχωρίζει δυο καταστάσεις της τριάδας όνομα-σχήμα-έργο: η μια είναι φανερωμένη, έκδηλη στον γνωστό μας κόσμο του νου και της ύλης, η άλλη είναι αφανέρωτη, άδηλη. Γράφει δε στο έργο του Χίλιες Διδαχές (Upadeśa-sāhasrī, Πεζό 1.18): –
«Ο Εαυτός είναι διαφορετικός από την ονομασία και μορφή (αφήνει έξω τη λειτουργία εδώ) … το παρόν και άμεσο Μπράχμαν, ο εσώτερος Εαυτός όλων… αθέατος θεατής… μια μάζα συνειδησίας πανδιάχυτος σαν τον αιθέρα/χώρο (ākāśa), παντοδύναμος, που χάρη στη δύναμή του γίνεται η αιτία εκδήλωσης των ανεκδήλωτων/αδιαμόρφωτων όνομα και σχήμα, τα οποία μένουν στην ουσία του, αδιερεύνητα και γνωστά μόνο στον ίδιο τον Εαυτό.»
Στο επόμενο εδάφιο, 1.19, παρομοιάζει αυτήν την ανεκδήλωτη παρουσία στην Ουσία του Ύψιστου Εαυτού (paramātman) με άφρισμα ρυπαρό νερού, δηλαδή να είναι και να μην είναι μόνο Πρωτουσία του Παραμάτμαν ενώ η Πρωτουσία παραμένει αγνή και αμετάβλητη και δέχεται πίσω το άφρισμα (όπως η θάλασσα τον αφρό κύματος).
4. Το εδάφιο 8.14.1 της Chāndogya Ουπ. λέει:
«Αυτό που ονομάζουν αιθέρα/χώρο είναι εκείνο που, μεταφέρει [σε εκδήλωση] την ονομασία και τη μορφή. Εκείνο μέσα στο οποίο βρίσκονται τα δυο είναι το Μπράχμαν, το Αθάνατο, ο Άτμαν.»
Ο Σάνκαρα επεξηγεί «Ονομασία και μορφή είναι ο σπόρος για τον κόσμο του σανσάρα και μοιάζουν με αφρό από νερό. Το Μπράχμαν δεν επηρεάζεται καθόλου από τη δυάδα… Το Μπράχμαν εκ φύσεως είναι συνειδησία… είναι δε ο Εαυτός διότι όπως γνωρίζουμε για όλους τους ανθρώπους είναι η εσώτατη συνειδησία, από όλους υποκειμενικά αντιληπτή. Και ο Εαυτός συνειδητοποιείται να είναι ίδιος με το Μπράχμαν.»
Εδώ αναφέρεται ο αιθέρας ή χώρος (ākāśa) διότι είναι ο μετασχηματιστής, το στοιχείο ή επίπεδο που μετατρέπει τις λεπτές ή πνευματικές ενέργειες σε χοντρά υλικά φαινόμενα και το αντίθετο. Προσέξτε πως κι εδώ χρησιμοποιεί ο Σάνκαρα την παρομοίωση με νερό και αφρό – παρότι είναι το αφανέρωτο επίπεδο.
Στο αμέσως προηγούμενο εδάφιο 8.13.1, λέγεται: –
«Από το σκοτάδι φθάνω στο ποικιλόχρωμο και από το ποικιλόχρωμο φθάνω στο σκοτεινό. [Σκοτεινό, σχολιάζει ο Σάνκαρα, διότι το Μπράχμαν είναι ανεξιχνίαστο.] Όπως το άλογο τινάζει τη χαίτη του, όπως το φεγγάρι βγαίνει από το στόμα του Ράχου [= έκλειψη], έτσι, έχοντας αποτινάξει κάθε κακό, έχοντας αφήσει το σώμα, φθάνω με ελευθερωμένο/εξαγνισμένο Εαυτό στον κόσμο του Μπράχμαν που είναι αδημιούργητος.»
