Σήμερα εξετάζω το ζήτημα του σκοπού που ένα άτομο, το ίδιο, βρίσκει στη ζωή του και κάπως προωθεί ως οδηγό για τον τρόπο ζωής του – όχι το αν έχει νόημα και σκοπό γενικά η ζωή μας.
Ένας από τους ισχυρότερους φόβους που κάθε άτομο εμπειράται καθώς γερνά είναι ο φόβος της ανημποριάς και μοναξιάς. Ανήμπορο και μόνο το άτομο νιώθει άγχος, δυστυχία, πόνο. Η μοναξιά με βαριά κατάθλιψη σε κατακλύζει όταν έχεις καταλήξει να μην έχεις σκοπό και η ζωή σου να μην έχει σημασία καθώς επαναλαμβάνεται μια μηχανική ρουτίνα μέρας και νύχτας. Άλλο η βαρετή ρουτίνα και άλλο η τάξη.
Ο σκοπός αναδεικνύει την ελλοχεύουσα τάξη στη ζωή. Η απουσία σκοπού μετατρέπει την τάξη (και τον όποιο προγραμματισμό) σε ανιαρή ρουτίνα. Και όταν έχεις σκοπό (και αυτός μάλιστα συμπεριλαμβάνει ένα ευρύ περιβάλλον και πολλούς άλλους ανθρώπους) αναβλύζει μέσα σου όχι μόνο ενέργεια, όση χρειάζεσαι, μα κι ευτυχία.
Οι άνθρωποι επιδίδονται σε πολλές δραστηριότητες, σε δουλειές ή επαγγέλματα κι έτσι έχουν διάφορους σκοπούς. Επειδή πολλοί σκοποί δεν ξεφεύγουν από το πλαίσιο της επανάληψης και ρουτίνας παύουν να εμπνέουν και να χαροποιούν. Μα όταν ο σκοπός αντανακλά κι εκδηλώνει ένα στοιχείο, μια ιδιότητα, έναν στόχο, όχι κάτι προφανές, ίσως, μα σίγουρα έντονο και συναρπαστικό, τότε σώμα, νους και πνεύμα σε αρμονία και συνεργασία στρέφονται ολοκληρωτικά στην ενιαία κατεύθυνση. Και η εργασία, όσο απαιτητική, όσο κοπιώδης, και αν είναι κατά καιρούς, είναι πάντα ελκυστική και χαρμόσυνη – δίχως άγχος και σκαμπανεβάσματα. Την αγαπάς και ενώ δίνεις όλη σου τη νοητική και σωματική ενέργεια, συγχρόνως αντλείς νέα ενέργεια και βαθιά ευχαρίστηση – καθώς συνειδητοποιείς πως συνεισφέρεις κάτι αξιόλογο. Τίποτα δεν ευχαριστεί όσο η δημιουργικότητα και η συνεισφορά.
Τελικά βρίσκεις πως τίποτα δεν είναι τόσο σημαντικό, τόσο δημιουργικό και τόσο παραγωγικό σε αφθονία, όσο η πνευματική ανάπτυξη, η δική σου και των άλλων. Αυτή θέλει εξέταση σε ξεχωριστό άρθρο.
Σήμερα οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ούτε το ένα τρίτο των εργαζομένων δεν νιώθουν πραγματική, βαθιά ικανοποίηση με την εργασία τους – ακόμα κι όταν οι απολαβές είναι μεγάλες. Διότι όσο μεγάλο και αν είναι το εισόδημα, έχει μειωθεί, ή χαθεί, η δημιουργικότητα, η συνεισφορά και η λεπτότητα, ή πνευματικότητα, που συναρπάζουν και κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον και το ανάβλυσμα ενέργειας κι ευτυχίας.
Η πραγματική επιτυχία μετριέται μόνο με το επίπεδο εσωτερικής ευημερίας. Δεν είναι τα σπίτια, τα οχήματα, τα μοντέρνα έπιπλα, τα κοσμήματα, τα μετάξια και οι σύγχρονες συσκευές, που δίνουν την ψυχική ευμάρεια, μα η βαθύτερη σιγουριά πως επιτελείς ένα σημαντικό για όλους έργο και χαρίζεις ευκαιρίες για την ευτυχία των πολλών άλλων. Έχεις σκοπό πανανθρώπινο.
Αρχίζεις με λίγα – σχεδόν πάντα. Μα καθώς αφήνεις τις εγωιστικές μικρόψυχες επιδιώξεις εγωισμού και ματαιοδοξίας, η επίγνωσή σου διευρύνεται αναγνωρίζοντας την ύπαρξη του ευρύτερου, μεγάλου συνόλου και τη δική σου παρουσία μέσα σ’ αυτό και τη δημιουργική σου συμμετοχή. Είσαι άνθρωπος – άντρας ή γυναίκα – στον οργανισμό της Ανθρωπότητας, όπως ένα κύτταρο, ένας νευρώνας, σε ένα ζωντανό σώμα. Μόνο που εσύ μπορείς να συνειδητοποιήσεις τον εαυτό σου ως ίδια ουσία και πνεύμα με το Σύνολο.
Ως ίδια ουσία με το Σύνολο έχεις και την αθανασία του!
