Δίχως ανάπαυση στη σιγή δεν έχουμε ανανέωση.
«Η παρούσα κατάσταση του κόσμου και της ζωής είναι αρρωστημένη. Αν ήμουν γιατρός και ρωτούσαν τη συμβουλή μου θα απαντούσα: ‘‘Χρειάζεται σιωπή. Οι άνθρωποι πρέπει να σωπάσουν. Η φωνή της σοφίας, η φωνή του Υψίστου, δεν μπορεί να ακουστεί σε όλη αυτήν τη φασαρία του κόσμου. Αν αυτή η φωνή σαλπιζόταν σε όλη την ένταση και το εύρος που μπορούσε έτσι που να ακούγεται πιο δυνατά από τον θόρυβο του κόσμου, τότε, βέβαια, δεν θα ήταν η φωνή της σοφίας, ο λόγος του Υψίστου. Γι’ αυτό πρέπει να υπάρξει σιγή.» Τάδε έφη ο Δανός φιλόσοφος Kirkegaard του 19ου αιώνα.
Στο τέλος κάθε ορθής υμνωδίας που προσφέρεται ολόκαρδα στο ακροατήριο, στο τέλος κάθε μεγάλου λογοτεχνικού ή μουσικού έργου, νομίζεις πως η σιγή το αποκύησε και ο νους σου ενώνεται μ’ εκείνη.
Δεν είναι μόνο ο ήχος, η φράση, η μελωδία, η νέα εντυπωσιακή αποκάλυψη που γεννιέται από τη σιωπή όπως η ζωντάνια μιας ζωγραφιάς από το σιωπηλό κενό ή σκοτεινό φόντο. Η ίδια η ενσωμάτωσή μας στη ζωή αυτού του κόσμου προέρχεται από την ανεξιχνίαστη σιγή και στην ίδια σιγή θα καταλήξει με την τελευταία μας πνοή.
Μα υπάρχει και η ενδιάμεση σιωπή σπαρμένη σαν μικρές ή μεγάλες οάσεις στη ζωή, στο τέλος και το αρχίνημα κάθε μέρας, πριν και μετά τα γεύματα, ανάμεσα στις δραστηριότητες και τις κουβέντες μας.
Είναι σιωπές αναγέννησης, οάσεις ανανέωσης. Δίχως ανάπαυση στη σιγή δεν έχουμε ανανέωση.
Φθόγγοι, λέξεις, ήχοι, μελωδίες, ομιλίες, δημοσιεύσεις – δεν προέρχονται πλέον απευθείας από τη σιωπή. Η ατμόσφαιρα στον κόσμο που έχει πλάσει ο άνθρωπος είναι γεμάτη θόρυβο από φωνές διαταγής, διαμαρτυρίας ή απαίτησης, από κραυγές διασκέδασης ή οδύνης, από βογγητά και ψιθύρους χαράς ή θλίψης, απώλειας ή αρρώστιας. Οι άνθρωποι δεν παύουν να σκέφτονται, να φλυαρούν ή να φωνάζουν. Κι ο κόσμος είναι γεμάτος συσκευές και μηχανές που δεν παύουν να βουίζουν και να βροντούν.
Έτσι φθόγγοι, λέξεις, ήχοι, μελωδίες, ομιλίες, δημοσιεύσεις, προέρχονται από θόρυβο και κακοφωνία, δίχως το πνεύμα που δίνει νόημα θρεπτικό και αγαλλίαση. Και σβήνουν πίσω σε άλλους ήχους και φθόγγους που συχνά δεν είναι ανθρώπινοι.
Ο ήχος του τεχνητού θορύβου έχει σχεδόν παντελώς εξαφανίσει τον ήχο της βαθιάς δημιουργικής σιγής. Η ποίηση κι η μουσική μας παράγεται από φλύαρους μηχανικούς ανθρώπους και τις φλύαρες μηχανές των ανθρώπων. Αυτός ο θόρυβος μόνο θόρυβο παράγει. Ο θόρυβος είναι ήχος δίχως νόημα ή ευχαρίστηση.
Γι’ αυτό η μουσική μας ωθεί σε αυτοσχέδιο χορό που είναι πλέον σπασμωδική σωματική κίνηση σε αλλοπρόσαλλους ρυθμούς και φέρνει έξαψη κι εξάντληση. Γι’ αυτό η ποίηση μας σπρώχνει σε συμπληγάδες ακατανοησίας, σύγχυσης και ψυχοπλακωτικές διαθέσεις.
Οι τέχνες δεν επιφέρουν σιωπή και δέος, καλή τροφή για τον νου, μα διέγερση και μπέρδεμα. Οι παραγωγοί δεν αντλούν έμπνευση από την βυθό του ψυχισμού τους. Μένουν στην αστραφτερή επιφάνεια και δεν νοιάζονται αν δεν έχουν νόημα ή αρμονία!
Όπως ο ύπνος είναι απαραίτητος για την επαναφόρτιση του σώματος έτσι και η σιγή είναι απαραίτητη για τη φόρτιση και ανανέωση του νου!
