O Śrī Kṛṣṇa είναι μια μορφή του Βεδικού θεού Viṣṇu, που λατρεύεται και ξεχωριστά. Είναι ίσως η πιο δημοφιλής θεότητα στην Ινδία. Το κείμενο Śrīmad-Bhāgavatam Purāṇa αφηγείται τη μυθιστορηματική ζωή του.
Από μικρός ο Θεάνθρωπος Κρίσνα κάνει ζαβολιές. Μια φορά η μητέρα του, που του έλεγε να μη βάζει χώμα στο στόμα του, τον ρώτησε αν τήρησε τη συμβουλή της εκείνο το πρωινό κι εκείνος είπε “βέβαια, δεν έβαλα χώμα στο στόμα μου!” Εκείνη του ζήτησε να ανοίξει το στόμα του. Ο Κρίσνα το άνοιξε και τότε η μητέρα του είδε κατάπληκτη να διευρύνεται το στόμα με τους κόκκους χώματος και να γίνεται το σύμπαν με τους ήλιους και πλανήτες, με τη γη και το χωριό και το σπίτι τους!
Κάθε ζαβολιά του έχει μια μυστική, οικουμενική σημασία. Έτσι παίζει, ψεύδεται, κάνει χιούμορ, κλέβει το βούτυρο ή τα ρούχα των βοσκοπούλων, παίζει το φλάουτο και χορεύει, γίνεται βασιλιάς, αμαξηλάτης και δάσκαλος. Έτσι διδάσκει με ποικίλους τρόπους, με παραδοξολογία ή λογικά επιχειρήματα, με χιούμορ ή σοβαρότητα, την ιερότητα της ζωής και πνευματικής ανάπτυξης.
Η γαλάζια απόχρωση του δέρματός του συμβολίζει το άπειρο. Είναι το χρώμα του ουρανού και της θάλασσας. Ο ουρανός περιέχει τα πάντα στην αγκαλιά του κι εποπτεύει τη ζωή μας ανεπηρέαστος από τα γεγονότα. Η θάλασσα ή ο ωκεανός δέχεται όλα τα ποτάμια, είναι η μεγάλη δεξαμενή όλου του νερού και από την εξάτμιση των υδάτων του έχουμε σύννεφα και βροχή που ποτίζει τη γη και τα φυτά και δίνει τροφή και ζωή.
Βρέφος ακόμα εξόντωσε τη διαβολική Πουτανά που ήρθε ως παραμάνα να του δώσει το γάλα της που ήταν δηλητήριο. Ήταν μια συμβολική πράξη επίσης που δείχνει πως εξοντώνει το κακό κι έτσι προστατεύει τον κόσμο και όσους ακολουθούν τη διδασκαλία του.
Το κλεμμένο βούτυρο είναι κυριολεκτικά η εξαγνισμένη πεμπτουσία του γάλακτος (ghee ή sarpis). Συμβολίζει την εξαγνισμένη πεμπτουσία των πράξεων που οδηγεί σταδιακά στην πνευματική ανάπτυξη. Την κλέβουμε από τα υλικά της ζωής που είναι πλάνη.
Παίζει την φλογέρα του και χορεύει και κάνει να χορεύουν οι άλλοι. Η φλογέρα είναι αδειανή, κούφια, με έξι οπές. Και οι οπαδοί του πρέπει ομοίως να αδειάσουν από όλα τα επίκτητά τους έτσι που ελεύθερα να πνέει μέσα τους η βούληση του Υψίστου και να δημιουργεί αρμονική μελωδία του πνεύματος. Αλλιώς οι άνθρωποι παράγουν κακοφωνία και θόρυβο. Στο άδειο ανθρώπινο καλάμι διαχύνεται η συνειδησία του Εαυτού που παράγει αρμονική ζωή. Η μουσική προκαλεί τον χορό και αυτός συμβολίζει την αρμονική κίνηση των ουρανίων σωμάτων και των ανθρώπων στην κοινωνική ζωή τους.
Ως δάσκαλος του Άρτζουνα στη Bhagavad Gītā διδάσκει την Οδό της Δράσης για την πνευματική ανάπτυξη που θεμελιώνεται με την απόσπαση (asaṃsakti). “Το λειτούργημα σου είναι στη δράση, όχι στους καρπούς των πράξεων (Karmaṇyeva – adhikāras te, mā phaleṣu kadācana)”!
