Δεν βρίσκεις τη γαλήνη με πείσμα και αντίσταση
Ακόμα και ο πιο φρικτός εφιάλτης ξετυλίγεται στην επίγνωση και τελειώνει κάποια στιγμή. Μάθε να μένεις με την επίγνωση και να αποφεύγεις την ταύτιση με όσα βλέπεις.
Ποιος πονάει; Ποιος πιέζεται; Ποιος θέλει ανακούφιση; Ποιος γυρεύει γαλήνη;
Κάθε όνειρο τελειώνει. Τι μένει;
Ο σωματικός πόνος είναι αληθινός – καθώς η σάρκα ξεσκίζεται. Ο ψυχικός πόνος είναι αληθινός – καθώς ο νους ταρακουνιέται κι ένα βαθύ ψέμα διαλύεται.
Αν ο πόνος συνήθως συνεχίζει, είναι όχι λόγω της πληγής, όχι λόγω της αναταραχής. Συνεχίζει λόγω αντίστασης και προσκόλλησης. Το σοκ πέρασε μα κράτησες την προσβολή, την ενόχληση, το παρελθόν.
Συνεχίζεις ν’ ακούς στον νου σου το παράπονο του παρελθόντος. Γιατί έτσι συνήθισες.
Άφησε το και θα πάψει. Άφησέ το, όχι για να ξεχάσεις, όχι για να ξεφύγεις. Μα για να είσαι στο παρόν. Τότε θα πάψει και θα ελευθερωθείς με ανακούφιση.
Δεν βρίσκεις τη γαλήνη με πείσμα και αντίσταση. Τη βρίσκεις γνωρίζοντας πως το πλάσμα στον νου που πονάει κι αναζητάει ανακούφιση κι ελευθερία είναι πλασματικό.
Υπάρχει και η αποδοχή με κατανόηση που φέρνει αλλαγή και λύτρωση. Μα απαιτεί υπομονή.
Αποδοχή είναι απλή παράδοση στα γεγονότα τώρα, νιώθοντας την ενότητα της ύπαρξης δίχως απόρριψη, δίχως πεισματική αντίσταση, δίχως πίεση, παράπονο κι έλεγχο.
Έτσι βρίσκεσαι πάλι στη γαλήνη που δεν λείπει ποτέ.
