Φοβάται η Ευρώπη τη Ρωσία; Τη φοβάται
«Πετύχαμε όλους τους στόχους μας». Αυτό δήλωσε το Κρεμλίνο μετά τον βομβαρδισμό του Κιέβου όπου σκοτώθηκαν 23 ενήλικες και παιδιά. Ανάμεσα στους στόχους –εκ των οποίων οι αναλυτές λένε ότι κανείς δεν είχε στρατιωτική αξία– ήταν τα γραφεία της Ε.Ε. και το Βρετανικό Συμβούλιο. Και οι δύο στόχοι με ιδιαίτερα βαρύ συμβολισμό – που δείχνει τη βαθύτατη περιφρόνηση που τρέφουν οι Ρώσοι προς την ΕΕ. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες επιδόθηκαν, όπως συνηθίζουν, σε επισημάνσεις- αερολογίες κι έτσι κάλυψαν πάλι τη δειλία και ηλιθιότητα τους. Ο δε Τραμπ. ο δήθεν απαράμιλλος ειρηνοποιός και ντίλερ, ο Αμερικανός πρόεδρος κακοποιός με 34 καταδίκες τήρησε προδοτική σιγή για τα εγκλήματα του Πούτιν, που φαίνεται να μπορεί να τον εκβιάζει για να προωθεί φιλο-ρωσικά μέτρα.
Κάποτε ήταν η κραταιά Αλβιόνα (= Μεγάλη Βρετανία) που επονομαζόταν «ύπουλη, προδοτική, κακόπιστη» Perfidious Albion, αφού συχνά με τη δύναμη των όπλων επέβαλλε τα συμφέροντα της, προδίδοντας υποσχέσεις που έδινε σε άλλους, όπως οι Άραβες. Τώρα, εδώ και δεκαετίες, πολύ πριν τον ασυνάρτητο, μοχθηρό, νάρκισσο Τραμπ, η Αμερική (= ΗΠΑ) άρχισε να παίζει αυτόν τον ρόλο. Ο Ομπάμα έκανε τα στραβά μάτια στη ρωσική κατάληψη της Κριμαίας και του Ντονμπάς (και άλλων εδαφών όπως στη Γεωργία). Ο δε Μπάιντεν επέτρεψε την αισχρή εισβολή στην Ουκρανία 24/2/2022, και μάλιστα συμβούλευε τον Ζελένσκι να αποδράσει και να μην πολεμήσει – όπως δηλαδή έκαναν οι Αμερικανοί αφήνοντας το Αφγανιστάν στους Ταλιμπάν! Αυτοί οι πρόεδροι ήταν Δημοκρατικοί, φιλελεύθεροι, δήθεν! Ο Τραμπ ποτέ δεν προσποιήθηκε πως νοιαζόταν για δημοκρατικές ελευθερίες και παρόμοιες σαπουνό-φουσκες. Θέλει ντιλ, έστω χαμένα, ξεδιάντροπες κολακείες και ξεμωραμένη δόξα. Θέλει να γίνει απόλυτος Δικτάτορας και βαθμιαία καταργεί το δημοκρατικό καθεστώς των ΗΠΑ για να εδραιώσει την κυριαρχία των Ρεπουμπλικάνων τους οποίους η πλειοψηφία σιχαίνεται.
Τελειώνω με μερικές επισημάνσεις του Τάκη Θεοδωρόπουλου (Καθημερινή, 29/8/25).
Τι θα μπορούσε να κάνει η Ευρώπη; Οπως έχει αποδειχθεί μέχρι σήμερα, οι «κυρώσεις» δεν πτοούν τη Ρωσία. Οφείλει να αντιληφθεί, επιτέλους, ότι τα «πρέπει» και οι δηλώσεις περί «δικαίου» είναι άσφαιρα πυρά τα οποία δείχνουν απλώς την αμηχανία της. Οφείλει να αντιληφθεί ότι η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι μέρος μιας στρατηγικής, η οποία υπερβαίνει την κατοχή της Κριμαίας ή του Ντονμπάς. Είναι το πρώτο βήμα για την αποκατάσταση του «σιδηρού παραπετάσματος», με πρώτο θύμα την Ευρώπη (….)που ούτε με τον εαυτό της δεν μπορεί να συμφωνήσει. Ο Σαλβίνι τις προάλλες ειρωνεύθηκε τον Μακρόν λέγοντάς του να ντυθεί στρατιώτης και να πάει ο ίδιος στην Ουκρανία για να αναλάβει τους όρους εφαρμογής της συνθήκης ειρήνης. Πράγμα που σημαίνει ότι πιστεύει ότι η ειρηνευτική δύναμη θα βρεθεί κατ’ ανάγκην αντιμέτωπη με τη ρωσική επιθετικότητα. Γι’ αυτό και η Ελλάδα δήλωσε ότι δεν θα στείλει στρατό ενώ έστειλε στο Αφγανιστάν. Φοβάται η Ευρώπη τη Ρωσία; Τη φοβάται. Και όσο περισσότερο το δείχνει, τόσο περισσότερο ενισχύει την περιφρόνηση με την οποία την αντιμετωπίζει ο Πούτιν.
Για να αντιμετωπίσει τη Ρωσία πρέπει η ΕΕ να απογαλακτιστεί πλήρως από τις ΗΠΑ, οι φοβιτσιάρηδες ηγέτες να πάψουν να γλείφουν τον τραμπούκο Τραμπ και τους παρανοϊκούς συντρόφους-λακέδες (Βανς, Κένεντι, Ρούμπιο κλπ.), να ομονοήσουν ως μια πραγματική Ένωση Εθνών και να έχουν ενιαία Εξωτερική πολιτική και Άμυνα. Μα για να γίνει αυτό πρέπει τα ευρωπαϊκά Έθνη να βρουν άλλους, αληθινούς ηγέτες (σαν τον Ζελένσκι), άφοβους, ευθείς και ικανούς σε πράξεις και μεταρρυθμίσεις – όχι σαν τους πολυλογάδες ψηφοσυλλέκτες τύπου Μητσοτάκη και Μακρόν. Στο μεταξύ θα εξακολουθήσουν να κρέμονται από τις ασυνάρτητες πολιτικές του Τραμπ που δεν δίνει δεκάρα για την Ευρώπη!
