Το Project 25 (εκδ. από το ακροδεξιό Heritage Foundation, 1981) προτείνει 4 βασικούς στόχους: την εδραίωση της οικογένειας ως κεντρικό άξονα της ζωής, τη διάλυση της γραφειοκρατικής διακυβέρνησης, την προστασία της εθνικής κυριαρχίας και των συνόρων της χώρας και την εξασφάλιση των θεόπεμπτων ατομικών δικαιωμάτων για ζωή ελευθερίας… Ένα κρίσιμο μέρος της διάλυσης της γραφειοκρατικής διακυβέρνησης είναι να υπαχθεί το υπουργείο Δικαιοσύνης στον άμεσο έλεγχο του προέδρου. Τέτοιο έπρεπε να είναι το πρόγραμμα Ρεπουμπλικάνων.
Κατά καιρούς ο Τραμπ, μετά την εισβολή στο Καπιτώλιο και τις επιθέσεις κατά των αντιπροσώπων και φυλάκων από τους φανατισμένους οπαδούς, δήλωνε πως δεν αναγνώριζε εκλογικό αποτέλεσμα που δεν τον έκανε πρόεδρο, θα επανερχόταν σε δεύτερη προεδρία για εκδικητική τιμωρία, θα κυνηγούσε δημοσιογράφους που τον απαξίωναν και τηλεπαρουσιαστές που τον γελοιοποιούσαν, θα φυλάκιζε πολιτικούς αντιπάλους, θα καταδίωκε Δημοκρατικούς ως τρομοκράτες, θα αποδεχόταν την απαίτηση ορισμένων οπαδών για δικτατορία κλπ. κλπ.
Θεωρήθηκε τότε, ακόμα και όταν άρχισε να εφαρμόζει τις πολιτικές του διάλυσης, πως ‘‘αστειευόταν’’! Το αστείο ήταν εις βάρος των Δημοκρατικών και των νομιμόφρονων Ρεπουμπλικάνων…
Το μίσος κατά των Δημοκρατικών (φιλελεύθερων, αριστερών, όπως τους λένε απαξιωτικά, και ‘‘αντι-αμερικανών’’!) κουφόβραζε από την εποχή του Εμφυλίου (τέλειωσε το 1865) όταν οι Βόρειοι νίκησαν κι επέβαλαν σκληρούς όρους στους ηττημένους, πρώην αριστοκρατικούς Νότιους.
Οι λευκοί των Νότιων Πολιτειών δεν είδαν με καθόλου καλό μάτι την απελευθέρωση των σκλάβων τους και την απώλεια προνομίων και πλούτου. Ακόμα και σήμερα περιφρονούν τους μαύρους και ο ρατσισμός εκδηλώνεται ξεδιάντροπα. Σαν αποτέλεσμα εγέρθηκαν οργανώσεις και κινήματα εναντίον των μαύρων. Η Κου Κλουξ Κλαν ήταν ίσως η πιο γνωστή που καταπίεζε, βίαζε και σκότωνε αδίστακτα.
Όταν στις δεκαετίες 1960 και 1970 προωθήθηκαν ακόμα περισσότερο τα δημοκρατικά δικαιώματα και πολλοί Αφροαμερικανοί ανέβηκαν κοινωνικά, οι λευκοί ένιωσαν να απειλούνται πιο πολύ. Με την απειλή το μίσος αυξήθηκε, έστω και αν δεν εκδηλωνόταν φανερά. Αυτή η ενέργεια, που δεν δημιουργήθηκε από τον Τραμπ, διοχετεύθηκε προς εκείνον και τον ανέβασε στην προεδρία. Ήδη, όμως, στην περίοδο 1995-99 ο N.L. Gingrich ως Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος στο Κογκρέσο εισήγαγε νέες μεθόδους πολιτικής πρακτικής με σκόπιμες καθυστερήσεις κι επιθετική ρητορική μέχρι και σκαιής εξύβρισης.
Δεν έχουν άδικο όσοι κατηγορούν τώρα τον Τραμπ για χιτλερικές πρακτικές, αφού όντως, όπως έδειξα σε άλλα άρθρα, τα μέτρα που έχει επιβάλει είναι όμοια με εκείνα του ναζιστικού καθεστώτος. Μα δεν είναι γνωστό πως ο Χίτλερ είχε στείλει δικούς του ανθρώπους στην Αμερική να ερευνήσουν τη ρατσιστική καταπίεση και καταδίωξη στις Νότιες Πολιτείες. Μερικές πρακτικές του ναζισμού έχουν, λοιπόν, τη ρίζα τους σε μια σκοτεινή και εγκληματική γωνιά της αμερικανικής ψυχοσύνθεσης.
Ασφαλώς θα έχετε προσέξει, όσοι/όσες από σας παρακολουθείτε την αμερικανική επικαιρότητα, πόσο συχνά κι εύκολα ψεύδεται ο Τραμπ, όχι όπως κάθε πολιτικός που εύκολα χαρίζει υποσχέσεις και ‘‘θα’’, μα όπως ένας κυνικός απατεώνας που θέλει να κερδίσει πολλά λεφτά και δύναμη και φήμη.
Αυτός και οι συνεργάτες του όλοι, όλα τα εξέχοντα στελέχη των Ρεπουμπλικάνων που στηρίζουν αυτήν την κυβέρνηση, είναι όλοι αισχροί και αδίστακτοι συμφεροντολόγοι και θα προωθήσουν αναίσχυντα το πρόγραμμα τους να καταλάβουν πλήρως και να κρατήσουν την εξουσία με μια δικτατορία.
