οι αλαζονείες, οι ματαιοδοξίες, οι απληστίες, ήταν φίλοι που εμείς καλέσαμε να βοηθήσουν
Κι εσύ νομίζεις πως ο κόσμος γύρω σου, οι άλλοι άνθρωποι, το απρόσωπο σύμπαν με τα κρύα μακρινά άστρα, φταίνε για τη δυστυχία και τον πόνο που συχνά αισθάνεσαι και για τόσες και τόσες αδικίες.
Κάποτε σοβαρεύεσαι κάπως, ίσως με υπόδειξη κάποιων άλλων, και αντιλαμβάνεσαι πως στη χειρότερη περίπτωση το περιβάλλον σύμπαν είναι αθώο όντας εντελώς αμερόληπτο και καθόλου εχθρικό. Απλώς εσύ και οι όμοιοι σου δεν το καταλαβαίνετε….
Τότε νομίζετε πως ο μέγας φταίχτης, ο άσπονδος εχθρός σας είναι ο “κακός εαυτός” σας. Ο εαυτούλης με τις αρέσκειες και απέχθειές του, τις διεκδικήσεις και προσκολλήσεις του και τις παρανοήσεις του: λάθος αποφάσεις κι επιλογές, ξιπασιές και χοντράδες.
Πίσω απ’ όλα, κάτω απ’ όλα, γύρω και μέσα σε όλα – το εγώ. Ένας ίσκιος που παίρνει πολλές προσωπίδες με ποικίλες σκέψεις και συγκινήσεις, καλές ή κακές, μα πάντα εγωιστικές, που εμφανίζεται και χάνεται μέσα στα ξέφωτα και τα σκοτάδια του αν-ήσυχου νου σου. Και μαζί του η λεγεώνα από λαγνείες και φιλοδοξίες, ζήλειες και ζαβολιές, πονηριές και περηφάνιες, μίση και μνησικακίες.
Κι έτσι έχεις μέσα σου πόλεμο, προσποίηση, πίεση, παράλυση.
Μα ο εγωισμός δεν είναι πράγματι εχθρός. Είναι κι αυτός μια κίνηση σκιάς στον νου. Όλες οι διαθέσεις, οι αλαζονείες, οι ματαιοδοξίες, οι απληστίες σου, ήταν φίλοι που εσύ κάποτε κάλεσες και κολάκεψες να βοηθήσουν. Με τον καιρό και την πολλή χρήση έγιναν, ως φαίνεται, εχθροί. Και όμως συνεχίζουν να είναι εκδηλώσεις, εκφράσεις, του ακίνητου μυαλού, μέρη ενός συνόλου.
Φυσά ο άνεμος της επιθυμίας, φουντώνει ο εγωισμός και φουρτουνιάζει ο νους με τα πάθη του.
Και ξεχνάς πως όλα αυτά δεν είναι παρά παροδικές κινήσεις. Όσο άγρια κι αν είναι τα κύματα, όσο ψηλά κι αν σηκωθούν, θα γαληνέψουν πάλι. Και αν πάρεις μια λάθος απόφαση και υποφέρεις, ο πόνος αναδεικνύεται να είναι νέο βήμα προς ωρίμανση.
Τότε ίσως είναι η ευκαιρία να θυμηθείς πως η εμπειρία είναι θέαμα μόνο και ο θεατής δεν επηρεάζεται παρά τις πιο απότομες κι έντονες αλλαγές. Ο μικρός εαυτούλης με τις εξάρσεις, τις διεκδικήσεις και τις καταπτώσεις του, μπορεί να κατακλύζεται και να νιώθει πως πνίγεται κάποτε, μα πάντα υπάρχει επίγνωση και παρουσία του αθέατου, ανεπηρέαστου θεατή.
Εσύ είσαι εκείνος ο άγνωστος, απλησίαστος, αυτόφωτος θεατής – όχι το θέαμα του εγώ που άλλοτε χαίρεται και άλλοτε υποφέρει, και άλλοτε κορδώνεται ή καμπουριάζει ή καμουφλάρεται και ψάχνει και αγωνίζεται. Μα ξεγελιέσαι και ταυτίζεσαι και νομίζεις πως είσαι το θέαμα και χαίρεσαι και υποφέρεις.
Δεν είσαι το θέαμα – αυτά που συμβαίνουν στον νου και στο σώμα. Αυτά θα αλλάζουν ακατάπαυστα όπως όλα τα πράγματα στον γνωστό σου κόσμο. Μα να το μάθεις και να το πιστέψεις:- αν αποσπασθείς από αυτά, εσύ είσαι η φωτεινή επίγνωση που μένει ίδια, πάντοτε αμετάβλητη.
