Κρίμα που δεν καταλαβαίνεις την αξία του χρόνου – και ας τον εμπειράσαι διαρκώς, όλη σου τη ζωή. Πειθαρχία παντού, ακόμα και στα παιδικά σου παιχνίδια, στα μαθήματα, στα μεταπτυχιακά, στην καλοπληρωμένη εργασία. Όλα καλά. Μα τώρα θες περισσότερα καλά.
Η διοικητική εργασία κι αυτή έχει τη γεύση της κουραστικής ρουτίνας. Χάθηκε η φρεσκάδα, η πρόκληση, το βιμπράτο στις αρτηρίες. Δοκίμασες γυμναστική, πιλάτες, θέσεις χαλάρωσης του Γιόγκα, διαλογισμό. Δοκίμασες προγράμματα αυτό–βελτίωσης στο Ίνσταγκραμ. Όλα γρήγορα γίνονται ρουτίνα. Και πώς θα ξαναβρείς τη ζωντάνια, την ένταση, τις σύντομες αστραφτερές εκλάμψεις…
Αυτά που διαβάζεις τώρα, φύτρωσαν σε μια σελίδα άδεια βγαίνοντας από τη σιωπή του νου, το ανεξιχνίαστο σκοτάδι της ύπαρξης.
Η μέρα γεννιέται από τη σκοτεινιά της νύχτας την αυγή. Κάποτε την καλωσόριζες. Τώρα την έχεις χάσει – εκτός όταν επείγει απρόσμενο σπάσιμο της ρουτίνας, όχι πάντα καλοδεχούμενο.
Βάλε ξανά το φρέσκο πρωινό στη ζωή σου. Μην το αποφεύγεις και κρύβεσαι κάτω από την κουβέρτα του ονειροπαρμένου ύπνου.
Δεν θα βρεις εξολοκλήρου αυτό που ανομολόγητα ζητάς. Μα θα είναι το πρώτο άνοιγμα στην έφηβη ζωή που έζησες – όπως το πρώτο βρεφικό βήμα. Μόνο που το έχεις ξανακάνει μα το ξέχασες. Τότε συμμορφωνόσουνα με τη Φύση και ας μην το ήξερες. Την εμπιστευόσουνα!
Κάνε το και τώρα.
Όταν ξυπνάς το πρωί, ξυπνάς γιατί κοιμήθηκες αρκετά. Σήκω λοιπόν αμέσως. Άσε τα κουραστικά όνειρα και τον ύπνο. Άσε τις άγονες σκέψεις αν είναι ώρα ή όχι και το χουζούρι. Μεγάλωσες, υποτίθεται, ωρίμασες!
Μη διστάσεις. Σήκω μόλις ξυπνήσεις και καλωσόρισε την αφύπνιση, το ξημέρωμα. Πλύσου και ντύσου ήρεμα. Νιώσε το νερό. Νιώσε τα ρούχα ένα-ένα καθώς ντύνεσαι.
Μην ακουμπήσεις τηλέφωνο ή κομπιούτερ. Συλλογίσου το ξεδίπλωμα του πρωινού και τον έσχατο σκοπό της φρέσκιας μέρας.
Πιες το ρόφημά σου και φάε με προσοχή το ελαφρύ πρόγευμά σου. Απόλαυσε κάθε γουλιά, κάθε μπουκιά.
Αν δεν απολαμβάνεις κάθε γουλιά, κάθε μπουκιά, αναρωτήσου – Γιατί;
Φταίνε τα υλικά ή η στομωμένη σου αίσθηση της γεύσης;
Ευχαρίστησε στο τέλος τη μεγάλη Φύση – τη δική σου και του σύμπαντος – που αμίλητη, και αθέατη σε παρακολουθεί. Εκείνη σου παραχώρησε και τον ύπνο και την αφύπνιση και το πρόγευμα και τη ζωή!
Έτσι απλοποιείς κι ενδυναμώνεις το πρωινό σου που σε προωθεί απαλά στην επερχόμενη ημέρα.
Ω, μη νομίζεις πως είναι ίδια με τη χθεσινή. Μη νομίζεις πως είναι συνέχεια της χθεσινής.
Δεν ξέρεις …
Δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει …
Δεν ξέρεις τίποτα …
Μπορεί να είναι μια νέα έφηβη ζωή – αν την αφήσεις να είναι.
Τώρα ετοιμάσου για την εργασία σου. Μόνο μη βιάζεσαι. Κάνε κάθε κίνηση αργά με περίσκεψη – σαν να μην έχεις ξανακάνει τίποτα τέτοιο. Ναι, έτσι απλά. Μετά, να βλέπεις και τους γνωστούς σου σαν για πρώτη φορά!
Η μέρα σου θα είναι μια αιωνιότητα αν ξανασκεφτείς τον έσχατο σκοπό.
Και κάθε μέρα σαν ολόφρεσκο τριαντάφυλλο!
