Ο Wind, if Winter comes, can Spring be far behind? (Ode to the West Wind, P.B.Shelley)
Προσμένοντας της άνοιξης την πρώτη ανεμόνα χάνεις τόσα χαμόγελα του ήλιου στα χιόνια του χειμώνα.
Μπορεί να υπάρχει καθορισμένη μέρα για τον (επαν)ερχομό του χειμώνα, μα ένα ύπουλο συναίσθημα λέει πως έρχεται σιωπηλά εισδύοντας στις σκέψεις και στα συναισθήματα προτού αγγίξει τα κόκαλα για να φορέσεις ρούχα πιο ζεστά. Νιώθεις του κρύου το πρώτο ρίγος και δεν ξέρεις αν με την αλλαγή θα φοβηθείς ή θα μπορέσεις να χαρείς.
Φουντώνουν οι σκέψεις της φθοράς του ανθρώπου και του κόσμου του, καθώς φεύγει αργά μα σίγουρα το φθινόπωρο και σβήνουν σιγά σιγά οι φαντασιώσεις αυτοκρατορικών χρωμάτων.
Βλέπεις να πέφτουνε τα πεθαμένα φύλλα, να σέρνονται ή να στροβιλίζονται ανάλογα με τη πνοή του ανέμου. Βλέπεις λίγα κλωνάρια να γυαλίζουν στην πρώτη ντροπαλή τους γύμνια.
Πολλοί τρομάζουν, δεν το θέλουν το ξαφνικό σφίξιμο στο στομάχι, σαν το πάγωμα των νερών, το κλείσιμο της καρδιάς, που φέρνει αθόρυβα κι αιφνίδια η θύμηση θανάτου.
Κλείνει η καρδιά γιατί κρατά σφιχτά τις αναμνήσεις εφήμερης ευχαρίστησης στα βουνά και τα ακρογιάλια του καλοκαιριού.
Μα πάλι σου κλείνει το μάτι γρήγορα η Αιωνιότητα – τόσο που σπάνια το
καταλαβαίνεις – ανοίγοντας πάλι την αυλαία για νέα προκλητική παράσταση.
Είναι, όμως, και αυτή περίοδος περισυλλογής καθώς μαζεύεται αργά η ενέργεια της ζωής.
Έχει, αν προσέχεις, κι η εποχή αυτή – ένας χειμώνας όλος κλώνους γυμνούς, κοκαλωμένους – τις εκδηλώσεις ομορφιάς στα ψιλοβρόχια, τα μπουρίνια, το σφύριγμα του ανέμου στους άδειους δρόμους ή το θρόισμά στους θύσανους των πεύκων, στα σύννεφα ή στις χιονισμένες λιακάδες
Μ’ ένα ρακόμελο ή λίγο ζεστό κρασί ακόμα κι η μοναξιά μπορεί να βρει θαλπωρή και χαρωπή παρηγοριά.
